|
agonia romana v3 |
Agonia - Ateliere Artistice | Reguli | Mission | Contact | Înscrie-te | ||||
|
|
| |||||
| Articol Comunităţi Concurs Eseu Multimedia Personale Poezie Presa Proză Citate Scenariu Special Tehnica Literara | ||||||
![]() |
|
|||||
agonia ![]()
■ era nevoie de aerisire Contact |
Comentariile membrilor
Vizionări: 1593
- - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 2007-12-28 | [Acest text ar trebui citit în espanol] |
Sobre el filo de tu frecuencia. (Poema para Alex Ubago.)
http://www.youtube.com/watch?v=sxRblt_krPY A GRITOS DE ESPERANZA. ALEX UBAGO.(c) Si preguntan por mí no les digas dónde fui...... Y hoy la gran losa negra me absorbía lentamente y buscaba un lugar cándido donde poder esconderme un lugar donde creciera la luz cuando yo quisiera y alli buscarle y tenerle. Pero no. No lo veía. Recorria mis espacios entre miles de agonias. La soledad nos distancia. la noche nos ilumina. El silencio es una losa que me hace compañía. El lamento de la nada es frío y se hace vacio. Mis manos, ciegas, se apagan. Siento que le necesito. Él, por mí, no siente nada. La esperanza es un gran guante de cuchillas afiladas que la verdad se coloca cuando descuido la guardia. Todo el vacío me pesa. Nadie encuentra mi mirada. Nadie busca mis secretos. Nadie mi boca reclama. Nadie recoge las lágrimas de los años en mi cara. Y tú, que no me conoces, que de mí no sabes nada, que en tu vida no me has visto que no escuchas mis llamadas. Dime qué mágico impulso llevó hasta tí mis palabras. Dime qué espejo de aire, dime qué antena de agua, dime si ha sido aquel roble que rozaste con tu palma. Dime cómo las estrellas, que vigilan y que guardan las angustias y las penas, las alegrías, las almas, han llevado hasta tu mente, mi soledad descuidada. Dime que ha sido mi nombre o la sangre o la distancia la que ha unido mi llanto a tus "Gritos de esperanza". Y has leído los secretos que mi vientre encadenaba. Has encontrado mi libro de sombras en mi ventana. En los giros de tu voz, ha llegado la mañana y el aire, nuestro aliado, recogió de tu guitarra las notas de tu consuelo y con una dulce forma de mano desconocida acarició y despertó mis alegrías dormidas. En unos segundos ví la luz que tanto buscaba y escuché en unos segundos vocales que encadenaban a cada cuerda una vida, a cada tecla una marca, y en sólo quince segundos en una receta arcana el sol salió para mí a las tres de la mañana. Continuará siendo anónima mi presencia en tu mirada. Deja que mi rostro guarde la caricia de tu alma.
|
||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||
| Casa Literaturii, poeziei şi culturii. Scrie şi savurează articole, eseuri, proză, poezie clasică şi concursuri. | |||||||||
Reproducerea oricăror materiale din site fără permisiunea noastră este strict interzisă.
Copyright 1999-2003. Agonia.Net
E-mail | Politică de publicare şi confidenţialitate