|
agonia romana v3 |
Agonia - Ateliere Artistice | Reguli | Mission | Contact | Înscrie-te | ||||
|
|
| |||||
| Articol Comunităţi Concurs Eseu Multimedia Personale Poezie Presa Proză Citate Scenariu Special Tehnica Literara | ||||||
![]() |
|
|||||
agonia ![]()
■ ...b a t Contact |
Comentariile membrilor
Vizionări: 2300
- - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 2008-10-07 | [Acest text ar trebui citit în espanol] |
Lloren guitarras viertan làgrimas ahora
lamenten esta tristeza que traspasa las entrañas tristeza antigua hilvanada por los años, por enèsima vez me golpea golpe de ola que hiere al peñasco. Mi tristeza es tan grande como el dolor de mi patria tejida por mil factores incòmodos estoy triste, inmensamente triste hasta mañana esta tristeza traspasò los dinteles de la adolescencia y comprende todos los infortunios de Werther, dejò atràs los tiempos del mìnimo comùn mùltiplo cuando estudiaba aplicado todas las materias, y sigue la ruta donde Werther vio por ùltima vez a Carlota pàginas saturadas de amarguras sin lìmites que se extienden en el horizonte. Lloren guitarras ùnanse al coro quiebren sus ìntimas entrañas gemidos sonoros que entristecen y hieren la noche; lamentos etèreos sacuden los oìdos aunque no quiero me rindo a sus arpegios cada vez màs convincentes. Estoy triste y las guitarras me hieren suena agridulce el concierto, silencioso estrèpito me despierta; estoy triste y los acordeones me regalan pesares que florecen con el cèsped.
|
||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||
| Casa Literaturii, poeziei şi culturii. Scrie şi savurează articole, eseuri, proză, poezie clasică şi concursuri. | |||||||||
Reproducerea oricăror materiale din site fără permisiunea noastră este strict interzisă.
Copyright 1999-2003. Agonia.Net
E-mail | Politică de publicare şi confidenţialitate